Filmmaker Damien Chazelle had na Whiplash en La La Land even genoeg van jazz. Dan maar een film maken over een van de meest iconische Amerikanen uit de 20e eeuw: astronaut en maanwandelaar Neil Armstrong (Ryan Gosling).

Met First Man belicht Chazelle twee kanten van Armstrongs leven: aan de ene kant blijft hij mooi met de voeten op de grond om de astronaut zijn rol als familieman uit de doeken te doen, aan de andere kant breekt hij door de atmosfeer om Armstrongs rol als ruimtepionier in beeld te brengen. Die twee aspecten worden met evenveel zorg benaderd en leveren een film op die mooi balanceert tussen intiem en episch.

Met het gezin van Armstrong maken we kennis net na het overlijden van hun dochtertje. De Armstrongs zijn een gebroken eenheid, maar toch moeten ze verder voor hun andere kinderen. Neil is geregeld thuis, maar zijn aandacht wordt voornamelijk in beslag genomen door zijn werk als piloot en ingenieur. Het is vooral zijn vrouw Janet, die wordt gespeeld door een felle Claire Foy, die haar schouders onder het gezin zet.

De stress en druk die komen kijken bij de verplichtingen van Armstrong eisen hun tol van het gezin. Dat zet Chazelle in de verf door de leefwereld van Janet niet uit het oog te verliezen. Ze loopt bezorgd door de gangen van NASA, laat duidelijk haar ongenoegen blijken over het mannenkliekje bij de ruimtevaartorganisatie, dwingt haar echtgenoot om eerlijk te zijn met hun kinderen en doorstaat doodsangsten tijdens Armstrongs legendarische maanvlucht.

Die maanvlucht vormt samen met alle testvluchten die in de film de revue passeren de grootste trekpleister van de prent. De regisseur kiest resoluut voor een claustrofobische aanpak. De gammele schroothopen waarmee Armstrong zich de lucht in waagt ogen en klinken als vliegende doodskisten. De camera kleeft tijdens de zenuwslopende vliegscènes haast tegen Goslings neus om de intensiteit van de ervaring zo waarheidsgetrouw mogelijk te vatten. Tel daar nog de wonderlijke muziekscore van Justin Hurwitz bij en je krijgt ervaringscinema om duimen en vingers bij af te likken.

Als toevoeging aan het subgenre van de ruimtevaartfilm kan First Man zeker tellen. Chazelle is wel geen Nolan, die gedurfde experimenten aangaat met tijd en montage, waardoor First Man een zeer klassieke filmtrip blijft. Maar de La La Land-filmer weet wel hoe hij verdomd onderhoudend kijkvoer moet afleveren.

The Eagle has landed!