De kans is groot dat je je neus ophaalt als we je vertellen dat er een zesde Mission: Impossible-film in de zalen draait. Wel, laat die neus maar snel zakken, want met Fallout leveren Tom Cruise en co. een van de beste en entertainendste actieblockbusters van de afgelopen jaren af.

Eigenlijk doet het verhaal er in deze prent niet echt toe, maar we zullen de plot gemakshalve even toelichten. Fallout is een direct vervolg op Rogue Nation. Nadat een missie van het IMF misloopt, zien superspion Ethan Hunt en zijn team zich genoodzaakt om een mysterieuze groepering die zich The Apostles (fanboys van Solomon Lane, de schurk die Ethan in de vorige film bij de kraag vatte) noemt op te jagen voordat ze de wereld in as leggen met nucleaire wapens.

Pretty straightforward verhaaltje dus. De plot dient vooral om Hunt van de ene geflipte actiesequentie naar de andere te loodsen. En het zijn die sequenties die ervoor zorgen dat Fallout meespeelt in de Champion’s League van de actiecinema. Het lijkt wel of Cruise en regisseur Christopher McQuarrie bewust op zoek gaan naar de grenzen van de M:I-franchise. En dat doen ze door de prent vol te proppen met de waanzinnigste stunts die je in lange tijd op het witte doek hebt gezien.

Oppergek Cruise zorgt ervoor dat je als bioscoopbezoeker meerdere keren flirt met een hartaanval door een HALO-sprong uit te voeren, als een halvegare door het verkeer van Parijs te vlammen, over Londense daken te springen en ongeziene dingen te doen met een helikopter. Het zou allemaal minder indrukwekkend zijn moesten die scènes bol staan van de special effects, maar dat is niet het geval. In elk frame voel je dat Cruise zijn leven aan een zijden draadje hangt, omdat de 56-jarige superster al dit gekkenwerk echt heeft uitgevoerd.

Wanneer je Cruise effectief in de lucht aan het onderstel van een helikopter ziet hangen, kom je tot het besef dat de acteur hiermee zijn status als een van de grootste en meest toegewijde actiesterren uit de filmgeschiedenis meer dan verdient. Hij doet je zelfs een beetje denken aan de stuntmensen die tijdens de stillefilmperiode de halsbrekendste toeren uithaalden om amusante en indrukwekkende cinema af te leveren.

Naast het indrukwekkende werk van de hoofdrolspeler is de actie ook knap in beeld gebracht. De waanzin blijft steeds overzichtelijk en de scènes verliezen geen seconde hun adrenalinegehalte. Dat allemaal dankzij de stijlvolle en beheerste cinematografie van Annihilation– en Ex Machina-cameraman Rob Hardy.

Naast een M:I-aflevering die je meer dan ooit koud zweet bezorgt, is dit ook een M:I-film die een volwaardig personage tracht te maken van Ethan Hunt. McQuarries scenario erkent dat de IMF-agent een halve gek is die verslaafd is aan zijn job, maar ook dat hij een figuur is met een goed afgesteld moreel kompas. Vooral dat laatste is een gegeven waarmee de regisseur-scenarist tijdens de film speelt. Hunt is een man met principes en een gigantisch plichtsgevoel, wat hem eindelijk een held maakt die het eendimensionale overstijgt.

De vastberadenheid die Cruise uitstraalt, jaagt de fun-factor van Fallout gewoon nog meer de hoogte in. Natuurlijk krijgt hij de allures van een superheld – niemand overleeft de dingen die Hunt overleeft – maar we hebben nog geen Marvelheld gezien die zich even overtuigend op zijn missie om de wereld te redden gooit. Zelfs Captain America zou onder de indruk zijn. Het kwaad verslaan heeft steeds voorrang voor Hunt. Op alles. Alsof hij een natuurkracht is vervuld van goede intenties.

Fallout is uiteindelijk popcorncinema die je wezenloos achterlaat. Onder de indruk van het vakmanschap. Duizelig van al het stunt- en vliegwerk. Voldaan door de charismatische cast. Dit is entertainment van de bovenste plank. Geen Hollywoodkaskraker met diepere lagen of grotere boodschappen, maar puur vertier waarbij iedereen achter de schermen de grootste bioscoopervaring mogelijk probeerde te maken.

Mission accomplished!