Wat doe je als filmmaker nadat je één van de belangrijkste horrorfilms van de de afgelopen 20 jaar hebt afgeleverd? Gewoon lekker iets anders. David Robert Mitchell volgt zijn horrortopper It Follows op met Under the Silver Lake, een opmerkelijke genre- en ideeënmix die je steeds meer onderdompelt in de dromerige en ongrijpbare wereld van Los Angeles.

Jouw gids in The City of Flowers and Sunshine? Sam (Andrew Garfield), een jonge, werkloze kerel die als een volleerde couch potato in zijn appartement vertoeft en maar weinig om handen lijkt te hebben. Tot hij in zijn appartementencomplex zijn oog laat vallen op een bevallige blonde dame. Ze raken aan de praat, beleven een gezellige avond, maar wanneer ze de ochtend nadien spoorloos verdwijnt, is Sam volledig in de war. Hij beslist om haar te zoeken, een zoektocht die hem op het spoor brengt van een nog groter mysterie.

Met Under the Silver Lake erkent Robert Mitchell het vreemde, bijna schizofrene karakter van Los Angeles. De zoektocht van Sam is een aaneenschakeling van vreemde figuren, van de pot gerukte theorieën en aparte locaties. Het Tinseltown dat je in deze film voorgeschoteld krijgt, is een metropool boordevol mensen die de weg kwijt zijn en zich daardoor verliezen in holle samenzweringen en overtuigingen die totaal geen steek houden. LA is in dit verhaal een universum van geflipte extremen. Dat is onwaarschijnlijk fascinerend, maar heeft ook ergens een zielige dimensie die de regisseur-scenarist mooi weet te vatten.

Om de sfeer van de stad te vertalen doet de filmmaker een beroep op een verpakking die bestaat uit zowel subtiele als zeer onsubtiele filmreferenties. Los Angeles kent een rijke geschiedenis als filmdecor, een geschiedenis waar de It Follows-filmer heel wat elementen uit leent. De mood die Under the Silver Lake in zijn ban heeft bestaat uit stijlelementen die doen terugdenken aan film noir (LA als broeierige stad boordevol mysterie, misdaad en raar volk), neo-noir (aan lager wal geraakte hoofdfiguren die in een moderne setting in aparte situaties belanden) en het oeuvre van Master of Suspense Alfred Hitchcock (de soundtrack benadert zeer dicht het werk van Bernard Herrmann en knipogen naar Rear Window en Vertigo zijn schering en inslag).

Die verschillende ingrediënten zorgen voor een bevreemdende filmervaring. Werkt deze aanpak van begin tot einde? Niet altijd, maar het houdt wel je aandacht en wentelt je in een verleidelijke atmosfeer waar je steeds dieper in wil wegzakken.

En dan heb je nog Sam, het personage van Andrew Garfield. Sam is niet de meest sympathieke kerel. De manier waarop hij met vrouwen omgaat is niet helemaal koosjer (wat ervoor zorgt dat de film een intrigerende benadering van The Male Gaze kent), hij slaat kinderen in elkaar en vertikt het om iets zinnig met zijn leven te doen. Maar toch blijf je dankzij zijn jacht op de blonde vrouw en de waarheid achter het centrale mysterie met hem meeleven, ook al is hij af een toe een uit de kluiten gewassen klootzak.

Intrigerend, absurd en boeiend lijken ons de juiste termen om Under the Silver Lake te omschrijven. De film wordt gesierd door een scenario dat niet aan de ketting ligt, maar als een dolle hond alle kanten uitspringt. Risicovol van Robert Mitchell, maar het werkt hier wel. Zelfs de lange speelduur is daarom geen grote bron van ergernis.

Ja, tof filmpje.