Gnomeo en Juliet zijn terug, en hoe!

Ik ben een grote fan van Shakespeare en Gnomeo & Juliet was een wel erg aangename verrassing. In de loop der jaren zijn er zoveel Shakespeare adaptaties uitgekomen en dan is het fijn dat er zo af en toe eens een frisse wind door al die films blaast. Het leek dan ook dat het bij een eenmalige uitstap ging blijven, maar wat blijkt? De tuinkabouters waren klaar voor een sequel en gingen op bezoek bij nog zo’n iconisch duo: Sherlock Holmes en Watson.

Uiteraard weer veel woordmopjes (de openingsscène bevat een fijn stukje brainstorming met onder andere Spider-Man: Gnomecoming, Indiana Gnomes, Game of Gnomes en The Twilight Gnome) maar het fijne aan deze sequel is dat die perfecte balans tussen kinderfilm en knipogen voor volwassenen behouden blijft. Voor de kleinsten onder ons doen de felle kleuren en aimabele personages hun werk, maar liefhebbers van het werk van Arthur Conan Doyle komen hier volledig aan hun trekken. Sherlock Gnomes bevat dan ook vele verwijzingen naar zowel de boeken van Doyle en ook naar andere (film & televisie) adaptaties.

Natuurlijk is er de climax waar het vuurwerk de vorm krijgt van de (Reichenbach) waterval, maar zijn ze voor het design van Sherlock Gnomes en zijn trouwe partner duidelijk gaan kijken naar de films met Basil Rathbone en Nigel Bruce in de rol van het duo. Ook een paar verwijzingen naar Mark Gatiss en Steven Moffat (makers van de populaire Sherlock Holmes reboot met Benedict Cumberbatch en Martin Freeman in de hoofdrol) via onder andere de soundtrack. Je moet wel goed luisteren omdat de titeltrack van de serie maar als een kort fragmentje is te horen en de rest van de soundtrack opnieuw weer volledig in handen van Elton John is.

Watson, Gnomeo, Juliet & Sherlock Holmes in sluipmodus

Verwacht je dan ook aan versies van klassiekers zoals Crocodile Rock en Don’t Go Breaking My Heart maar Elton John schreef ook aan een aantal nieuwe nummers voor de film. Uit het verleden weten we dat daar soms van zijn beste werk tussen zit (The Lion King!), maar het intermezzo van Mary J. Blige halverwege de film oogt geforceerd en is eigenlijk één van de weinige minpunten aan de film. Hoewel het een redelijk belangrijk stuk is in de evolutie van Sherlock, had dat op een andere en betere manier opgelost kunnen worden. Hoewel de animatie een kleine update heeft gekregen in de 7 jaar die tussen beide films, is het niet opeens wereldschokkend veel beter.

Fijn ook dat alle belangrijke namen uit de eerste film (zelfs Ozzy Osbourne heeft terug zijn vermakelijke bijrolletje als Fawn het hert!) terugkeren. Dat is toch niet evident als er 7 jaar tussen beide films zit, maar ook de nieuwkomers moeten niet onderdoen voor de oudgedienden zoals James McAvoy (Gnomeo), Emily Blunt (Juliet), Michael Caine (Lord Redbrick) en Maggie Smith (Lady Bluebury). De focus ligt voornamelijk op het titelpersonage en zijn partner en ik had nooit verwacht dat ik Johnny Depp een goede Sherlock ging vinden. Ook de wisselwerking met Chiwetel Ejiofor (als Watson) is geslaagd te noemen.

Evenwaardig aan zijn voorganger en dat is natuurlijk ook wel omdat er, net zoals met Shakespeare, enorm veel te doen valt met het bronmateriaal. Uiteraard is Moriarty de grote slechterik en hoewel die af en toe wat op het randje is, zijn er genoeg geslaagde momenten om de balans in de goede richting te laten gaan. Voor een groot stuk ook wel dankzij een goede invulling van Jamie Demetriou. Best ook nog even de eindcredits afwachten voor een korte after-credits.