Met klinische en komische precisie, een schot in de roos.

Een avond voor de buis spenderen met Anya Taylor-Joy en Olivia Cooke? Een filmliefhebber die uitgekiende acteerprestaties weet te appreciëren kan het een pak slechter treffen dan dat. Taylor-Joy heeft zich sinds haar langspeeldebuut, The Witch (2015), opgeworpen tot een van de meest beloftevolle Britse actrices terwijl Cooke, met prominente rollen in Me and Earl and the Dying Girl (2015) en Ready Player One (2017), een minstens even opvallend carrièrepad bewandelt. Tijd dus voor een eerste samenwerking op hoog niveau!

In Thoroughbreds, de eerste langspeler van toneelschrijver Cory Finley, krijgen de actrices een kille karakterstudie voorgeschoteld waarin ze zich met al hun talent vastbijten. Lily (Taylor- Joy) is een rotverwende tiener met weinig inlevingsvermogen en nog veel minder sympathie voor haar stiefvader, Mark (Paul Sparks), die haar geprivilegieerde bestaan op zijn kosten liever een halt toeroept. Amanda (Cooke) is een voormalige schoolvriendin die recent op koelbloedige wijze het paard van haar moeder euthanaseerde en gevoelloos door het leven slentert.

Wanneer het pad van beide opnieuw kruist, ontstaat een mentaal kat-en-muisspel waarin de corrumperende invloed van een eerder sociopatisch persoon zonder echt moreel kompas en de manipulatieve trucjes van een bevoorrechte tiener samenkomen tot een licht ontvlambare en dodelijke cocktail. Is moord echt wel zo erg wanneer het slachtoffer in kwestie een leven leidt zonder echt te leven of zonder er als mens het beste van te maken? Thoroughbreds belichaamt de decadentie van de beau monde die bereid is over lijken te gaan om zijn status te behouden, zelfs al gaat die ambitie ten koste van fundamenteel menselijke empathie.

De immer expressieve Taylor-Joy trakteert onder meer op het strafste onderwater-acteerwerk dat we dit jaar zullen zien terwijl Cooke, in Bates Motel nog het positieve en sympathieke tegengewicht van Freddie Highmore’s apathische moteluitbater, hier grimmig genoeg is om zelfs Bates te doen blozen. IJzige acteerprestaties boordevol nuances flirten met de grens tussen psychose en psychopathie. Minstens even vermeldenswaardig is wijlen Anton Yelchin in een van zijn laatste glansrollen. In Thoroughbreds kruist hij als kleinschalige dealer uit een achterbuurt het pad van Amanda en Lily – een wannabe hustler met grootheidswaanzin die al snel het ideale paard lijkt om voor hun kar te spannen.

Net als in het oeuvre van David Lynch blijkt nogmaals dat buitenwijken met al te witte hekjes te mijden vallen. Schone schijn bedriegt en samen met DOP Lyle Vincent (A Girl Walks Home Alone at Night) slaagt Finley erin om dat visueel meesterlijk te vatten. Gaande van het statige landhuis en zijn opulente luxe tot de charismatische Taylor-Joy and Cooke die vaak zo ravissant mogelijk in beeld komen terwijl ze de meest venijnige ideeën met de grootste onverschilligheid verwoorden: Thoroughbreds zit boordevol heerlijke contrasten.

Een duistere komedie die zich gaandeweg ontpopt tot moorddadige thriller, Thoroughbreds zal wegens een gebrek aan conventionele suspense zeker niet bij iedereen in de smaak vallen. Maar diegenen met oor voor snedige dialoog en appreciatie voor de manier waarop camerawerk en setting de gevoelswereld van personages kunnen uitdragen komen niet van een kale reis terug. Als je daarenboven zin hebt in een atypisch coming-of-age verhaal dat niet verkeerd staat naast Park Chan-wooks Stoker dan loont het om deze gitzwarte parel in huis te halen.