Schrijnend plezier

Hoogstwaarschijnlijk is het eerste waar je aan denkt bij het horen van “Florida” de glamoureuze stranden, extreme warmte of het afschuwelijk nummer “Whistle” van zanger Flo Rida. Maar er is meer aan deze plek dan dat men eerst zou vermoeden. Een minder mooie kant. Het is deze kant waar regisseur Sean Baker in deze film zijn vergrootglas boven houdt. Zoals hij in Tangerine de minder mooie kant van het fabuleuze Hollywood belichtte, doet hij nu hetzelfde in The Florida Project. 

Drie schattige kopjes, dat is de opening van deze film. Ze wonen allemaal in een motel dat zich in de schaduw van Disney World bevindt in Florida. Er blijken nieuwe gasten te zijn in een aangrenzend motel en de drie willen hen verwelkomen… door de auto van de gasten onder te spuwen. Wanneer zij kritiek krijgen, veranderen de schattige snuiten in grofgebekte kinderen die niets beter te doen hebben met hun tijd. Dit is The Florida Project met kleine Moonee als leidster van de groep. De kinderen hebben de tijd van hun leven, terwijl hun ouders binnen met de airco aan naar infomercials kijken en de eindjes aan elkaar knopen. Disney World is Amerika, maar het leven zoals getoond in deze film is evengoed Amerika. 

Recensie The Florida Project

De puurheid die Baker voorschotelt, zie je ook terug in zijn debuut: Tangerine, waarin hij twee transeksuele prostituees volgt doorheen een gure achterbuurt in Hollywood. En het is dankzij die tederheid dat de film als een mokerslag in je maag aankomt. Wanneer kleine Moonee woorden als “trut” en “bitch” uitroept naar de volwassenen die tegen haar in gaan, is dit grappig. Maar naarmate de film vordert, wordt dit schrijnend. Zijzelf ziet de problematiek niet. Wat zij ziet zijn gratis wafels en leuke bikinifoto’s trekken met haar moeder. Maar als kijker voel je je maag omdraaien. Het liefst van al wil je wegkijken en negeren dat dit echt bestaat. Negeren dat mensen met vier op vier vierkante meter wonen. Het vergt daarom lef van regisseur Sean Baker om deze praktijken zo schaamteloos in beeld te brengen en ons de harde feiten onder de neus te schuiven. Dat zorgt dat deze film zich onderscheidt van vele andere films. 
De puurheid die deze film zo inherent in zich meedraagt, komt niet enkel van het thema, maar is voor het grootste deel aan de acteurs te danken. Brooklynn Prince, die het hoofdpersonage Moonee vertolkt en Willem Dafoe als conciërge zijn de enige echte professionele acteurs. De andere personages liep Sean Baker tegen het lijf in de supermarkt (dit was het geval voor Valeria Cotto die de rol van Jancey op zich neemt) of vond hij op Instagram (dat was het geval bij Bria Vinaite die de alleenstaande moeder van Moonee speelt). Dankzij de natura en in zeker zin ook hun onprofessionaliteit die zij aan de film bijdragen, krijgt The Florida Project een authentiek karakter dat zeer moeilijk te faken en zelfs te kopiëren is. Zoals het lef vroeg van de regisseur om dit milieu in beeld te brengen, vraagt dit ook enorm veel lef om ongetrainde acteurs gebruiken. 

Recensie The Florida Project

Van deze wonderlijke spelers is Brooklynn Prince degene die het hardst opvalt. Als zevenjarige is ze de belichaming van kinderlijke naïviteit met een kleine hint van realiteit. Het is die realiteit die haar de leider van de groep kinderen maakt. Samen met deze leiderspositie neemt ze ook de verantwoordelijkheid op zich om de andere kinderen hun gedachten van de realiteit te houden. Overal ziet ze een avontuur waar ze haar vrienden warm voor kan maken. Een serieuze bagage die de kleine Prince zonder moeite met zich meedraagt. Verdiend won ze afgelopen week de “Best Young Actor/Actress” award op de Critics’ Choice Awards. In haar speech sprak ze door de tranen heen het publiek toe en droeg ze de prijs op aan alle Moonee’s in de wereld. Zo jong en zich al zo bewust van wat er in de wereld gaande is.
Na Tangerine weet Sean Baker het publiek weer te charmeren. Alhoewel de nasmaak nu een pak bitterder is. Hoe voor velen Disney World een droom is waar ze binnenwandelen, is de wereld van The Florida Project een nachtmerrie voor diegene die erin leven. Het verschil tussen de twee is dat het ene de harde realiteit is waar geen ontsnappen aan is.