Een film van zijn tijd

Noem het toeval of niet, maar dat The Post net nú in de zalen komt, is wel zeer merkwaardig. Een film over hoe het Witte Huis wil voorkomen dat een krant een schandaal naar buiten brengt, doet wel heel erg denken aan het huidige Amerikaanse politieke klimaat. Voeg daar een sterke vrouwelijke rol als die van Katherine Graham aan toe en de film zou zich even goed in 2018 kunnen afspelen. Met The Post brengt Steven Spielberg een hommage aan de journalistiek en diens kracht.

Drie jaar geleden werd de kracht van journalistiek nog in de schijnwerpers gezet in Spotlight. Dit jaar neemt The Post die rol op zich. In plaats van de wanpraktijken van de Kerk, staat het Witte Huis centraal. En dan vooral hun leugens naar het volk over de betrokkenheid in de Vietnamoorlog. En dat is waar de film begint: de Vietnamoorlog. Veel tijd wordt hier niet aan verspild, enkel kwestie van sfeer en omkadering te bieden. Om zo meteen door te stromen naar waar de film werkelijk over gaat: het toedekken van de rol die Amerika speelde in deze oorlog.

Recensie The Post

Insert: Meryl Streep en Tom Hanks, twee van Hollywood’s grootste klassebakken die deze film naar een niveau tillen ver boven het gemiddelde. Beiden spelen en beleven ze hun rol. Hun expertise zorgt ervoor dat de film, ongeacht het thema, licht verteerbaar en toegankelijk blijft. Iets wat nodig is om deze film aan het publiek te verkopen. Natuurlijk is het een waargebeurd verhaal en is er geen twijfel aan de echtheid van de feiten. Dat is zowel een pluspunt als een minpunt. Je hebt enerzijds een verhaal waar je jezelf aan kan vasthouden en naar kan terugkijken. Maar ook heb je al een bewandeld pad waar het gevaar dreigt in dezelfde voetsporen te hervallen en een herkauwde massa te serveren. Iets wat Streep en Hanks gelukkig niet doen. Ook al speelde de de feiten zich 47 jaar geleden af, beiden weten ze hun personage fris en origineel te brengen zonder al te hard vast te houden aan wat de geschiedenis hen voorschrijft.
Alhoewel er tegenwoordig een aardverschuiving aan de gang is op vlak van gendergelijkheid op de werkvloer, was hier amper tot geen sprake van in 1971. Deze kaart speelt Spielberg ook handig uit door kleine knipogen in de film te steken naar een werkvloer die bonst van de testosteron. Een bijeenkomst tussen de hoge pieten van de The Washington Post waar Streep’s personage haar mannetje hoort te staan, maar uiteindelijk gehoorzaam haar mannelijke collega de rest van de aanwezigen de les laat spellen. Een lunch-vergadering tussen Streep en Hanks waar Streep (letterlijk) de enige vrouw aanwezig is. En potjandorie, ze struikelt ook nog eens klungelig om zich daarna met een gebogen hoofd te verontschuldigen. Even hield ik mijn hart vast dat dit de toon van de film ging zijn. Katherine Graham, een monument van een vrouw, die als zwakkeling en ondergeschikt in een mannenwereld afgeschilderd wordt. Gelukkig was dit een van Spielberg’s schijnbewegingen en evolueert Graham’s personage samen met de film mee. Dat Meryl Streep de rol van Graham vertolkt, heeft er natuurlijk ook mee te maken. It takes a legend to play a legend.

Recensie The Post

Het gezag van Graham is één van de paralellen die getrokken kan worden tussen nu en toen. Als een vrouw in een mannenwereld durfde ze haar stem te laten horen, zoals nu ook steeds meer en meer vrouwen de kracht vinden om zichzelf uit te drukken over allerhande zaken. Dat maakt van deze film zowel een film van zijn tijd toen, maar ook van deze tijd. Een tweede parallel is de vrije pers die een bedreigde soort wordt. In tijden waar “fake news” zich in de woonkamers binnendringt, is het onmogelijk The Post los te zien van waar de wereld momenteel staat. Wat niet enkel de relevantie van de prent boost, maar ook een gevoel van herkenning opwekt.

The Post is een film die met beide voeten in zijn tijd gepland staat, maar beide voeten wortelen ook diep in het Amerikaans patriottisme. Die Amerikaanse trots stak soms zo de kop op dat het begon tegen te steken. Het thema van de film en de obstakels die overwonnen moeten worden, geven al genoeg blijk van hun kunnen. Daar moet dan niet nog een schep bovenop gedaan worden om deze heldenstatus te accentueren. Die heldenstatus, dat patriottisme, is begrijpelijk een slimme zet om een breder publiek aan te spreken. Eerlijk, wie houdt niet van een verhaal met een sterke vrouw op kot die de anderen naar de overwinning leidt. Maar het had minder gemogen.

Om dit verhaal aan het grote publiek te verkopen, heb je een sterke cast nodig. En daar ontbreekt The Post niet aan. Het is een oerdegelijke film, gemaakt door een oerdegelijke regisseur met oerdegelijke acteurs. Het kwik op de genotsbarometer stijgt naarmate de film evolueert en dat brengt met zich mee dat de interesse ook geprikkeld blijft. Dat The Post geen karrenvracht aan Oscarnominaties naar binnen sleepte gisteren, kan ik volgen. Hij is uiteindelijk geland op twee nominaties: een voor Streep haar acteerwerk en een voor “Beste Film”, twee keuzes waarin ik The Academy volledig gelijk geef.