Woody Allen’s Coney Island

Woody Allen is één van de meest actieve filmregisseurs die er in Hollywood rondlopen. Hij begon zijn carrière in 1966 met What’s Up, Tiger Lily? en maakte sindsdien bijna elk jaar een film. Het minste dat je kan zeggen is dat hij er een hoog tempo op nahoudt, maar in zo’n groot oeuvre zitten bijna onvermijdelijk ook mindere films. Het is dus altijd afwachten met wat hij deze keer gaat afkomen. De films waar een locatie centraal staat behoren in ieder geval tot het beste wat hij heeft gemaakt.

Dan denk ik automatisch aan films zoals Vicky Cristina Barcelona en Midnight in Paris, al klopt dat niet altijd aangezien To Rome with Love misschien wel de zwakste Allen film tout court is. Hoewel Wonder Wheel zijn charme heeft, is het wel een film die onderaan het oeuvre van Allen kan geclassificeerd worden. Dat ligt vooral aan het feit dat dit nooit echt ‘plakt’. Coney Island is nochtans een leuke setting (sowieso heb ik daar een zwak voor dankzij The Warriors) maar Allen trekt volop de kaart van de nostalgie en geraakt niet verder dan wat felle kleuren en een jazzy soundtrack.

Die soundtrack is zelfs niet noodzakelijk een hulpmiddel om de jaren ’50 tot leven te brengen, Allen gebruikt dat soort van muziek wel vaker in zijn films, maar het plot rond de driehoeksverhouding Carolina – Mickey – Ginny komt ook nooit echt van de grond. Jammer, want een regisseur als François Truffaut heeft in het verleden bewezen dat je daar enorm intrigerende films rond kunt bouwen. Allen geraakt echter niet verder dan een ietwat lauw misdaadverhaaltje dat bovendien met een grote sisser eindigt.

Ginny (Kate Winslet) en Mickey (Justin Timberlake) op hun uitje

Ietwat gemengde gevoelens bij de cast trouwens. Wonder Wheel markeert de eerste keer dat Allen met Kate Winslet samenwerkt (de Titanic-ster ging normaal gezien in Match Point meespelen, maar verliet uiteindelijk de film een week vooraleer ze op set werd verwacht waarna ze door Scarlett Johansson werd vervangen) maar het is wel een combinatie die werkt. De manier waarop Winslet er toch in slaagt om een aimabel en begrijpbaar personage van Ginny te maken.. Het is is niet enkel en alleen Allen zijn schrijven.

Ook aangenaam verrast door Jim Belushi die bewijst dat hij meer inhoud heeft dan wat komische rollen en Juno Temple is iemand waar we ongetwijfeld nog in de toekomst van zullen horen. Het is eigenlijk Justin Timberlake die compleet verkeerd overkomt. Dat praten tegen de camera, nochtans iets dat ik op zich wel leuk vind, komt niet over en Timberlake oogt ook gewoon verschrikkelijk geforceerd. Wat op zich onverwacht is aangezien hij in andere films zijn klasse als acteur wel heeft bewezen.

Het is alleen de vraag hoe lang Allen dit nog volhoudt. Wonder Wheel kwam uit op zijn 82e (!) verjaardag en ook zijn statement dat hij het boegbeeld van de #MeToo campagne zou moeten zijn viel niet bij iedereen in goede aarde. Ach, zolang er nog actrices zoals Kate Winslet met hem willen werken, dan zal hij nog altijd wel een publiek vinden. Ook ik zal altijd wel gaan zitten voor één van zijn nieuwste hersenspinsels.